....

İşte yine yeni bir yıla adım atıyorsun

Sen buna üzülüyorsundur belki de

Çünkü zaman ilerledikçe üzüntüler

Çocuk masumluğundan uzaklaşıyor

Gülüşlerinse zaman oluyor ki

Yalan dünyanın yalan insanları tarafından

Gözyaşına dönüşüyor

Acı tatlı nasıl geçireceğin bilinmez tabi

Ama dileğim odur ki

Büyük sevinçlerinin başlangıcı olsun

Mutlu, huzurlu ve sağlıklı

Bir yıl, bir ömür geçir…

Seni yoktan var edenin huzuruna varmadan önce

Huzuruna varmaya layık olan kullardan ol

İyi ki doğdun iyi ki varsın

Nedendir gideni geri getirmeye

Zorla kendini kabul ettirmeye çalışmak

Dostlar vefasızca yaran gözyaşına aldırmadan gitmekte

Arkalarında bıraktıkları

Birkaç güzel anı

Birkaç damla gözyaşı…

Geldikçe akıla bir of çeker yürek derinden

Yıllar ay aylar hafta haftalar gün gibi

Zaman su gibi akıp yara kabuk bağlasa da

Elemi ilk an ki gibi taptaze

Bunca üzüntü, serzeniş

Sanmasın ki kimse onlara

Muhtaç olunuştan

Göründüğü gibi değil elbette ki

Sahte gülüşlere yalan sevgilere

Nasıl inandım diye pişmanlıktan, aslında hepsi insanın kendine

Ağlamaksa ağlamalı

Lanetler yağdırmaksa yağdırmalı

Ne varsa kırıp dökmeli

Kendine son bir zarar verip

Kapanan kapıları bir kez daha açmalı

Sen sildin ya beni yüreğinden

El oldun ya

Siyaha boyandı tüm renklerim

Bakma kızdığım zamanlardaki huysuzluklarıma

Bakma istemiyorum seni diyişlerime

Hak ettiğin gibi sevemedim seni

Mazur gör beni bu sevdada

Sevgim küçük lakin sancısı büyük oldu

Bir başkasının olduğunu kabullenmek öyle zor ki…

Ah sevgili! Yürek yanmasa göz yaşarmazmış

Ancak geldiğin vakit kurur bu gözler

Herkes gibi olma bende

Beklemekten yorgun düşürme…

Sevmeyi sevilmeyi bilmeyişimden midir bilmem

Ne dostluklarım nede sevdalarım düz yolda

Yarım kalan ya da biten bir şeyler var sürekli

Vurulan hep benim güvercinlerim

Kana bulanan hep benim gökyüzüm…

Öğrendim ki sevmeyi öğrenmenin değil lakin

Sevildiğini öğrenmenin bir yolu varmış

Ve buda sevdiğini özgür bırakmakdan geçermiş…

Sevilmediğini anladığın vakit

Belirsiz bir viranî yaşamaktansa

Belirli bir acı yaşamayı yeğlerim diyip

Düşüncelerle geçen uykusuz geceleri

Yakılan türküleri unutmalı ve

Olmayacağını bile bile isterim ki zaman dönsün geriye

Bazen pişmanlıktan doğan keş kelerim

Bazen de yaşadığım güzellikleri bir daha yaşamak için

Fotoğraf karelerinde bulmaya çalışıyorum yitirdiklerimi

Bulmak istediklerimin ne derece gerçek olduklarını düşünmeden

Sitem dolu oluşum hayatından çıkarıldıklarıma

Her şeye rağmen vefalı olmaya çalışıyorum

Olmaması gereken kandırmacalar yaşatanlara…

Arkama dönüp baktığımda

Benim olduğunu sandığım şeylerin

Aslında hiç bana ait olmadıklarını görüyorum

Unutulmanın, umursanılmamanın verdiği bir hüznün serzenişi benimki

Sözlerim varken varlığını hissettirmeyene

Kalem dile geliyor senli günlerin gelmeyeceği

Hatırıma düşüp dört bir yanımı sarınca

Firkatinden buyana mülteciyim satır aralarına

Bilmezsin ki gönül heybemde sevdanı taşımak

Başkasıyla olduğunu bilmesem zor gelmez

Yüreğimin en mutena köşesindeki sızım

Yetim özlemim

İnce ince kanayan yürek yaram

Dil_i zarımın bitmeyen vaveylası

Bitsin sensizliğe serzenişim, senden yadigâr kalan derûni ağrılarım

Sonunu bilmediğim bir kaçışın günahını çekiyorum

Ayrılığın ardından kalan

Feryadı figan içindeki kalbim

Birde odamdaki ıslak  mendil kokusu

Çıkarsam avuçlarıma koyabilsem de görebilsen

Yüreğimin en sancılı yanlarında

Sensizlikle büyüyen yaraların var olduğunu

Elinden oyuncağı alındığında

Üzülen çocuğunki kadar masum değil üzüntülerim

Kalbim desen pişmanlık ateşinde

Kavruldukça kavrulmakta…!

Yüreğimin derinliklerindeki keşmekeşlerde kayboluyorum

Hasretin sol yanıma bastırdıkça

Gitmek zor…

Ama pişman olup dönünce sevdiğini

Yığınla kelime bilirken dostu,dostluğu anlatmaya gelincesıra lâl oldu kelimeler…

Dost ki;

Gülüşlerimin yanında anlam kazandığı

Hüzünlerimin son bulduğu

Gönlümde esen ılık bir yaz meltemi misali

Her daim içimde bulunan rüzgarım

Gönül hanemin en uzun ömürlü misafiri…

Dost ki;

Şehrin meydanlarında

Kimi zaman sessizce hüzün türküleri söylediğim

Kimi zaman mutluluk bağıra bağıra…

Ve…

Dostluk ki;

Aradaki hafi bir bağdır.

Hayatın gergefine kapılıp

Burukluklar,vefasızlıklar,hasretler

Yaşanıp gerilsede kopmaz.

Yolunu kaybetmiş bir seyyah olduğunda ise

Herkesten önce rehberolur…